قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۱ : از آن پس کاین جهان را آزمودی گر خردمندی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۲ : ای داده دل و هوش بدین جای سپنجی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۳ : این تن من تو مگر بچهٔ گردونی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۴ : آنچهت بکار نیست چرا جوئی؟
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۵ : جهانا چه در خورد و بایستهای!
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۶ : اگر نه بستهٔ این بیهنر جهان شدهای
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۱ : ای گشته سوار جلد بر تازی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۲ : بر مرکبی به تندی شیطانی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۳ : بهار دل دوستدار علی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۴ : جهانا مرا خیره مهمان چه خوانی؟