قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۰ : درد گنه را نیافتند حکیمان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۵ : مر جان مرا روان مسکین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۶ : ای شده مشغول به کار جهان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۷ : سوار سخن را ضمیر است میدان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۸ : بر جستن مراد دل ای مسکین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۹ : ز من معزول شد سلطان شیطان

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۰ : حکمتی بشنو به فضل ای مستعین

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۱ : شاید که حال و کار دگر سان کنم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۲ : عقل چه آورد ز گردون پیام

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۳ : ای تن تیره اگر شریفی اگر دون