قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۸ : ای عجب ار دشمن من خود منم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۳ : مانده به یمگان به میان جبال

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۴ : گرامی چو مال و قوی چون جبال

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۵ : لشکر پیری فگند و قافله ذل

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۶ : امتت را چون نبینی بر چه سانند؟ ای رسول

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۷ : حاجیان آمدند با تعظیم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۸ : این روزگار بی‌خطر و کار بی‌نظام

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۹ : اگر کار بوده است و رفته قلم

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۰ : دام است جهان تو، ای پسر، دام

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۱ : طمع ندارم ازین پس زخلق جاه و محل