قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۰ : جهان دامگاهی است بس پر چنه
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۷ : ایا گشته غره به مکر زمانه
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۸ : گرگ آمده است گرسنه و دشت پر بره
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۹ : دور باش ای خواجه زین بیمر گله
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۰ : ناید هگرز از این یله گو باره
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۱ : چیست آن لشکر فریشتگان
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۲ : جوانی شد، او را فراموش کن
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۳ : ای مر تورا گرفته بت خوش زبان زبون،
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۴ : از بهر چه، ای پیر هشیوار هنربین،
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۵ : فریاد به لااله الا هو