قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۱ : تا کی خوری دریغ ز برنائی؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۲ : چو رسم جهان جهان پیش بینی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۳ : گر نخواهی ای پسر تا خویشتن مجنون کنی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۴ : ای کرده سرت خو به بی‌فساری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۵ : ای آنکه ندیم باده و جامی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۶ : ای آنکه به تن ز ارزوی مال چو نالی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۱ : ای زود گرد گنبد بر رفته

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۲ : گشت جهان کودکی دوازده ساله

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۳ : بدخو جهان تو را ندهد دسته

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱۴ : بسی کردم گه و بیگه نظاره