قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۱ : ای به هوا و مراد این تن غدار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۲ : یکی خانه کردند بس خوب و دلبر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۳ : ای زده تکیه بر بلند سریر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۴ : ای خوانده بسی علم و جهان گشته سراسر،

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۵ : ای ذات تو ناشده مصور

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۶ : بنالم به تو ای علیم قدیر

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۱ : بر دشمنی دشمنت چو دیدی

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۲ : بر ره مکر و حسد مپوی ازیراک

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۳ : نبینی بر درخت این جهان بار

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۴ : برکن زخواب غفلت پورا سر