قصیدهٔ شمارهٔ ۸۵ : چو تنها بوی گربه‌ات مونس آید

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۶ : ز بند آز به جز عاقلان نرسته‌ستند

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۷ : از بهر چه این خر رمه بی‌بند و فسارند؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۸ : وعدهٔ این چرخ همه باد بود

قصیدهٔ شمارهٔ ۸۹ : فرو مایه چون سیر خورده بباشد

قصیدهٔ شمارهٔ ۹۰ : گویمت چگونه شود زنده کو هلاک شود:

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۵ : هر که جان خفته را از خواب جهل آوا کند

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۶ : کسی کز راز این دولاب پیروزه خبر دارد

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۷ : چون همی بوده‌ها بفرساید

قصیدهٔ شمارهٔ ۷۸ : آمد بهار و نوبت صحرا شد