رباعی شمارهٔ ۹۰ : از دست تو راضیم به آزردن خود

رباعی شمارهٔ ۹۱ : آن خود که بود که در تو واله نشود؟

رباعی شمارهٔ ۹۲ : جان از سر زلف دلپذیریت نرهد

رباعی شمارهٔ ۹۳ : چون خیل غم تو در دل ریش آید

رباعی شمارهٔ ۹۴ : دستارچه را دست تو در می‌باید

رباعی شمارهٔ ۹۵ : زر در قدمت ریزم و حیفم ناید

رباعی شمارهٔ ۶۴ : خالت که به شیوه کار ده گیسو کرد

رباعی شمارهٔ ۸۰ : صدرا، دل دشمن تو در درد بماند

رباعی شمارهٔ ۶۵ : زلف تو، که صد سینه ز دل خالی کرد

رباعی شمارهٔ ۶۶ : در باغ شدی، سر و سر افشانی کرد