رباعی شمارهٔ ۶۲ : گل شرم چمن به هیچ رویی نبرد

رباعی شمارهٔ ۷۸ : از نوش جهان نصیب من نیش آمد

رباعی شمارهٔ ۶۳ : ما پرتو جوهر روانیم و خرد

رباعی شمارهٔ ۷۹ : مه روی ترا ز مهر مه میداند

رباعی شمارهٔ ۶۴ : خالت که به شیوه کار ده گیسو کرد

رباعی شمارهٔ ۸۰ : صدرا، دل دشمن تو در درد بماند

رباعی شمارهٔ ۶۵ : زلف تو، که صد سینه ز دل خالی کرد

رباعی شمارهٔ ۶۶ : در باغ شدی، سر و سر افشانی کرد

رباعی شمارهٔ ۶۷ : بر ما ستم او چه گذرها که نکرد؟

رباعی شمارهٔ ۶۸ : خالی که رخ تو آشکارش پرورد