رباعی شمارهٔ ۲۷ : ابر آن نکند که این جلب زن کردست

رباعی شمارهٔ ۲۸ : شاهی ز غلام خویش یاد آوردست

رباعی شمارهٔ ۲۹ : کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدست

رباعی شمارهٔ ۳۰ : رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرست

رباعی شمارهٔ ۳۱ : زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشست

رباعی شمارهٔ ۳۲ : بر سبزه نشست می‌پرستان چه خوشست!

رباعی شمارهٔ ۳۳ : ما را تو چنین ز دل بر آری نیکست

رباعی شمارهٔ ۳۴ : بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگست

رباعی شمارهٔ ۳۵ : دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلست

رباعی شمارهٔ ۳۶ : رویت، که به خوبی گل خندان منست