غزل شمارهٔ ۸۴۱ : مرحبا، ای گل نورسته، که چون سرو روانی

غزل شمارهٔ ۸۵۷ : از مردم این مرحله دلساز نبینی

غزل شمارهٔ ۸۴۲ : نسیم صبح، کرم باشد آن چنان که تو دانی

غزل شمارهٔ ۸۵۸ : به روی خود نظر کن، تا بلای عقل و دین بینی

غزل شمارهٔ ۸۴۳ : حاصل از عشقت نمی‌بینم به جز غم خوردنی

غزل شمارهٔ ۸۵۹ : آمد بهار، خیمه بزن بر کنار جوی

غزل شمارهٔ ۸۴۴ : صبح دمی که گرد رخ زلف شکسته خم زنی

غزل شمارهٔ ۸۶۰ : بر گذشت از من و بنمود چو ماه از سر کوی

غزل شمارهٔ ۸۴۵ : عارت آمد که دمی قصهٔ ما گوش کنی؟

غزل شمارهٔ ۸۴۶ : گر نخواهی که نظر با من درویش کنی