پاره ۳۱ : وگر پهلوانی ندانی زبان

پاره ۱۶ : تن خنگ بید، ارچه باشد سپید

پاره ۱۷ : کفیدش دل از غم، چون آن کفته نار

پاره ۱۸ : درخش، ارنخندد به وقت بهار

پاره ۱۹ : به دامم نیامد بسان تو گور

پاره ۲۰ : رسیدند زی شهر چندان فراز

پاره ۲۱ : چه خوش گفت مزدور با آن خدیش:

پاره ۲۲ : تن از خوی پر آب و دهان پر ز خاک

پاره ۲۳ : فگندند بر لاد پر نیخ سنگ

پاره ۲۴ : به یک باد اگر بیشتر تار رنگ