شمارهٔ ۱ : گرچه بشتر را عطا باران بود

شمارهٔ ۲ : پیش تیغ تو روز صف دشمن

شمارهٔ ۳ : تنت یک و جان یکی و چندین دانش

شمارهٔ ۴ : چنان که اشتر ابله سوی کنام شده

شمارهٔ ۵ : جز بما دندر این جهان گر به روی

شمارهٔ ۶ : گوش توسال و مه برود و سرود

شمارهٔ ۷ : درنگ آسا سپهر آرا بیاید

شمارهٔ ۸ : شیر آلغده که بیرون جهد از خانه به صید

شمارهٔ ۹ : نباشد زین زمانه بس شگفتی

شمارهٔ ۱۰ : چو گرد آرند کردارت به محشر

شمارهٔ ۱۱ : کمندش بیشه بر شیران قفس کرد

شمارهٔ ۱۲ : هر آن چه مدح تو گویم درست باشد و راست

شمارهٔ ۱۳ : گیهان ما به خواجهٔ عدنانی

شمارهٔ ۱۴ : اگرت بدره رساند همی به بدر منیر

شمارهٔ ۱۵ : همی بایدت رفت و راه دورست

شمارهٔ ۱۶ : ندیده تنبل اوی و بدیده مندل اوی

شمارهٔ ۱۷ : فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید

شمارهٔ ۱۸ : تا کی کنی عذاب و کنی ریش را خضاب؟

شمارهٔ ۱۹ : جغد که با باز و پلنگان پرد

شمارهٔ ۲۰ : تا لباس عمر اعدایش نگردد بافته

شمارهٔ ۲۱ : بر روی پزشک زن، میندیش

شمارهٔ ۲۲ : ای زان چون چراغ پیشانی

شمارهٔ ۲۳ : خاک کف پای رودکی نسزی تو

شمارهٔ ۲۴ : به باز کریزی بمانم همی

شمارهٔ ۲۵ : همه نیوشهٔ خواجه به نیکویی و به صلحست

شمارهٔ ۲۶ : هیچ راحت می‌نبینم در سرود و رود تو

شمارهٔ ۲۷ : شب قدر وصلت ز فرخندگی

شمارهٔ ۲۸ : لاد را بر بنای محکم نه

شمارهٔ ۲۹ : خوبان همه سپاهند، اوشان خدایگانست

شمارهٔ ۳۰ : بهارچین کن ازان روی بزم خانهٔ خویش

شمارهٔ ۳۱ : فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید

شمارهٔ ۳۲ : با دل پاک مرا جامهٔ ناپاک رواست

شمارهٔ ۳۳ : معذورم دارند، که اندوه و غیشت

شمارهٔ ۳۴ : چه گر من همیشه ستا گوی باشم

شمارهٔ ۳۵ : بودنت در خاک باشد، یافتی

شمارهٔ ۳۶ : ز مهرش مبادا تهی ایچ دل

شمارهٔ ۳۷ : راهی آسان و راست بگزین، ای دوست

شمارهٔ ۳۸ : زین و زان چند بود برکه و مه؟

شمارهٔ ۳۹ : از جود قبا داری پوشیده مشهر

شمارهٔ ۴۰ : بخت و دولت چو پیشکار تواند

شمارهٔ ۴۱ : به تو بازگردد غم عاشقی

شمارهٔ ۴۲ : ایا بلایه، اگر کارت تو پنهان بود

شمارهٔ ۴۳ : گوسپندیم و جهان هست به کردار نغل

شمارهٔ ۴۴ : مرده نشود زنده، زنده بستودان شد

شمارهٔ ۴۵ : فاخته گون شد هوا ز گردش خورشید

شمارهٔ ۴۶ : رخ اعدات از تش نکبت

شمارهٔ ۴۷ : ای جان همه عالم در جان تو پیوند

شمارهٔ ۴۸ : یافتی چون که مال غره مشو

شمارهٔ ۴۹ : دل از دنیا بردار و به خانه بنشین پست

شمارهٔ ۵۰ : هردم که مرا گرفته خاموش

شمارهٔ ۵۱ : چرخ چنینست و بدین ره رود

شمارهٔ ۵۲ : ستاخی برآمد از بر شاخ درخت عود

شمارهٔ ۵۳ : بدان مرغک مانم که همی دوش

شمارهٔ ۵۴ : هر آن کریم که فرزند او بلاده بود

شمارهٔ ۵۵ : ماغ در آبگیر گشته روان

شمارهٔ ۵۶ : برو، ز تجربهٔ روزگار بهره بگیر

شمارهٔ ۵۷ : ماهی دیدی کجا کبودر گیرد؟

شمارهٔ ۵۸ : با درفش کاویان و طاقدیس

شمارهٔ ۵۹ : اگر من زونجت نخوردم گهی

شمارهٔ ۶۰ : مدخلان را رکاب زرآگین

شمارهٔ ۶۱ : تا زنده‌ام مرا نیست جز مدح تو دگر کار

شمارهٔ ۶۲ : گزیده چهار توست، بدو در جهانهان

شمارهٔ ۶۳ : چنان بار برآورد به خویشتن

شمارهٔ ۶۴ : فاخته بر سرو شاهرود بر آورد

شمارهٔ ۶۵ : علم ابر و تندر بود کوس او

شمارهٔ ۶۶ : چون لطیف آید به گاه نوبهار

شمارهٔ ۶۷ : به حق آن خم زلف ، بسان منقار باز

شمارهٔ ۶۸ : در عمل تا دیر بازی و درازی ممکنست

شمارهٔ ۶۹ : تازیان دوان همی آید

شمارهٔ ۷۰ : چون سپرم نه میان بزم به نوروز

شمارهٔ ۷۱ : نهاد روی به حضرت، چنان که روبه پیر

شمارهٔ ۷۲ : حسودانت را داده بهرام نحس

شمارهٔ ۷۳ : بت، اگرچه لطیف دارد نقش

شمارهٔ ۷۴ : از چه توبه نکند خواجه؟ که هر کجا که بود

شمارهٔ ۷۵ : تو چگونه جهی؟ که دست اجل

شمارهٔ ۷۶ : بر هبک نهاده جام باده

شمارهٔ ۷۷ : همی تا قطب با حورست زیر گنبد اخضر

شمارهٔ ۷۸ : بسا کسا! که جوین نان همی نیابد سیر

شمارهٔ ۷۹ : بانگ کردمت، ای فغ سیمین

شمارهٔ ۸۰ : ای دریغا! که مورد زار مرا

شمارهٔ ۸۱ : هر کو برود راست نشستست به شادی

شمارهٔ ۸۲ : چون جامهٔ اشن به تن اندر کند کسی

شمارهٔ ۸۳ : آه! ازین جور بد زمانهٔ شوم

شمارهٔ ۸۴ : با دو سه بوسه رها کن این دل از درد خناک

شمارهٔ ۸۵ : کافور تو با کوس شد و مشک همه ناک

شمارهٔ ۸۶ : بس عزیزم، بس گرامی، شاد باش

شمارهٔ ۸۷ : یک به یک از در درآمد آن نگار

شمارهٔ ۸۸ : خشک کلب سگ و بتفوز سگ

شمارهٔ ۸۹ : چو هامون دشمنانت پست بادند

شمارهٔ ۹۰ : یار بادت توفیق، روزبهی با تو رفیق

شمارهٔ ۹۱ : ای شاه نبی سیرت، ایمان تو محکم

شمارهٔ ۹۲ : لبت سیب بهشت و من محتاج

شمارهٔ ۹۳ : چرا همی نچمم؟ تا چرا کند تن من

شمارهٔ ۹۴ : گر کند یاریی مرا به غم عشق آن صنم

شمارهٔ ۹۵ : تا درگه او یابی مگذرد به در کس

شمارهٔ ۹۶ : بام‌ها را فرسب خرد کنی

شمارهٔ ۹۷ : بر رخ هزار زهرهٔ ثامور برشکفت

شمارهٔ ۹۸ : آرزومند آن شده تو به گور

شمارهٔ ۹۹ : هنوز با منی و از نهیب رفتن تو

شمارهٔ ۱۰۰ : من بدان آمدم به خدمت تو

شمارهٔ ۱۰۱ : داری مرا بدان که فراز آیم

شمارهٔ ۱۰۲ : چون برگ لاله بوده‌ام و اکنون

شمارهٔ ۱۰۳ : سرو بودیم چندگاه بلند

شمارهٔ ۱۰۴ : بت پرستی گرفته ایم همه

شمارهٔ ۱۰۵ : کنه را در چراغ کرد سبک

شمارهٔ ۱۰۶ : یکی آلوده‌ای باشد، که شهری را ببالاید

شمارهٔ ۱۰۷ : گر همه نعمت یک روز به ما بخشد

شمارهٔ ۱۰۸ : گر کس بودی که زی توام بفگندی

شمارهٔ ۱۰۹ : میلاو منی، ای فغ واستاد توام من

شمارهٔ ۱۱۰ : بسی خسرو نامور پیش ازین

شمارهٔ ۱۱۱ : از پی الفغده و روزی به جهد

شمارهٔ ۱۱۲ : خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان

شمارهٔ ۱۱۳ : خود غم دندان به که توانم گفتن؟

شمارهٔ ۱۱۴ : به نوبهاران بستای ابر گریان را

شمارهٔ ۱۱۵ : به آتش درون بر مثال سمندر

شمارهٔ ۱۱۶ : کیر آلوده بیاری و نهی در کس من

شمارهٔ ۱۱۷ : هرگز نکند سوی من خسته نگاهی

شمارهٔ ۱۱۸ : تلخی و شیرینیش آمیخته است

شمارهٔ ۱۱۹ : ای خریدار من ترا بدو چیز:

شمارهٔ ۱۲۰ : گرفته روی دریا جمله کشتی‌های بر تو

شمارهٔ ۱۲۱ : هر آن که خاتم مدح تو کرد در انگشت

شمارهٔ ۱۲۲ : به سرو ماند، گر سو لاله دار بود

شمارهٔ ۱۲۳ : گیتیت چنین آید، گردنده بدین سان هم

شمارهٔ ۱۲۴ : به چنگال قهر تو در، خصم بد دل

شمارهٔ ۱۲۵ : ازان کوز ابری باز کردار

شمارهٔ ۱۲۶ : چنان که خاک سر شتی به زیر خاک شوی

شمارهٔ ۱۲۷ : آن رخت کتان خویش من رفتم و پردختم

شمارهٔ ۱۲۸ : چرا عمر کرکس دو صد سال؟ ویحک!

شمارهٔ ۱۲۹ : عاجز شود از اشک و غریو من

شمارهٔ ۱۳۰ : دلبرا، زوکی مجال حاسد غماز تو

شمارهٔ ۱۳۱ : ای دریغ! آن حر، هنگام سخا حاتم فش

شمارهٔ ۱۳۲ : هفت سالار، کندرین فلکند

شمارهٔ ۱۳۳ : نیست از من عجب که: گستاخم

شمارهٔ ۱۳۴ : گاه آرامیده و گه ارغنده

شمارهٔ ۱۳۵ : منم خو کرده بر بوسش، چنان چون باز بر مسته

شمارهٔ ۱۳۶ : از مهر او ندارم بی خنده کام و لب

شمارهٔ ۱۳۷ : آتش هجر ترا هیزم منم

شمارهٔ ۱۳۸ : به جای هر گران مایه فرومایه نشانیده

شمارهٔ ۱۳۹ : گر نعم‌های او چو چرخ دوان

شمارهٔ ۱۴۰ : در راه نشابور دهی دیدم بس خوب

شمارهٔ ۱۴۱ : جعدی سیاه دارد، کز کشی

شمارهٔ ۱۴۲ : کز شاعران نوندمنم و نوگواره

شمارهٔ ۱۴۳ : ای خون دوستانت به گردن، مکن بزه

شمارهٔ ۱۴۴ : بتگک ازان گزیده‌ام این کازه

شمارهٔ ۱۴۵ : یک سو کشمش چادر، یک سو نهمش موزه

شمارهٔ ۱۴۶ : ناگاه برآرند ز کنج تو خروشی

شمارهٔ ۱۴۷ : خوش آن نبیذ غارچی با دوستان یکدله

شمارهٔ ۱۴۸ : ماه تمامست روی دلبرک من

شمارهٔ ۱۴۹ : ای بار خدای، ای نگار فتنه

شمارهٔ ۱۵۰ : بزرگان جهان چون بند گردن

شمارهٔ ۱۵۱ : زلفینک او نهاده دارد

شمارهٔ ۱۵۲ : ندارد میل فرزانه به فرزند و به زن هرگز

شمارهٔ ۱۵۳ : ایا خورشید سالاران گیتی

شمارهٔ ۱۵۴ : گه ارمنده‌ای و گه ارغنده‌ای

شمارهٔ ۱۵۵ : مهر جویی ز من و بی مهری

شمارهٔ ۱۵۶ : بر تو رسیده بهر دل تنگ چاره‌ای

شمارهٔ ۱۵۷ : گه در آن کندز بلند نشین

شمارهٔ ۱۵۸ : کار بوسه چو آب خوردن شور

شمارهٔ ۱۵۹ : بتا، نخواهم گفتن تمام مدح ترا

شمارهٔ ۱۶۰ : من کنم پیش تو دهان پر باد

شمارهٔ ۱۶۱ : باغ ملک آمد طری از رشحهٔ کلک وزیر

شمارهٔ ۱۶۲ : چه نیکو سخن گفت؟ یاری بیاری

شمارهٔ ۱۶۳ : نیل دمنده تویی به گاه عطیت

شمارهٔ ۱۶۴ : مرا با تو بدین باب تاب نیست

شمارهٔ ۱۶۵ : آهو ز تنگ کوه بیامد به دشت و راغ

شمارهٔ ۱۶۶ : از خر و پالیک آن جای رسیدم که همی

شمارهٔ ۱۶۷ : جهانا، همانا کزین بی‌گناهی

شمارهٔ ۱۶۸ : به جمله خواهم یک ماهه بوسه از تو، بتا

شمارهٔ ۱۶۹ : ای آن که از عشق تو اندر جگر خویش

شمارهٔ ۱۷۰ : ازو بی اندهی بگزین و شادی با تن آسانی

شمارهٔ ۱۷۱ : شدم پیر بدین سان و تو هم خود نه جوانی

شمارهٔ ۱۷۲ : زر خواهی و ترنج، اینک این دو رخ من

شمارهٔ ۱۷۳ : سروست آن یا بالا؟ ماهست آن یا روی؟

شمارهٔ ۱۷۴ : آمد این نوبهار توبه شکن

شمارهٔ ۱۷۵ : شاعر شهید و شهره فرالاوی

شمارهٔ ۱۷۶ : جز برتری ندانی، گویی که آتشی

شمارهٔ ۱۷۷ : ای مایهٔ خوبی و نیک نامی