در حکم راندن پادشاه : پایهٔ قدر آن جهانی جوی

مدح پادشاه به ترتیب کواکب و بروج دوازده‌گانه : پای برنه بر آسمان سرمست

فی صفة‌العلماء و امراء الدولة القاهرة و صفة غلمانه و جنده کثّرهم‌اللّٰه : عالمانت چو تیغ چیره زبان

ستایش امیرجلال‌الدولة ابوالفتح دولتشاه‌بن بهرامشاه ابن مسعود اناراللّٰه براهینهم : تا دل و دولتست و بینایی

در حلم پادشاه و احتمال از زیردستان : بشنو تا ابوحنیفه چه گفت

در عدالت و ستم ناکردن : شاه چون بستد از رعیّت نان

حکایت اندر کار نادانی و بی‌سیاستی پادشاه : به نقیبی بگفت روزی امین

فی تقلیدالملک : کس به تدبیر سفله ملک نراند

در بینوایی و فقر دبیران گوید : ور دبیر از تو بی‌نوا باشد

حکایت اندر حلم و سیاست و تحمّل پادشاه از رعیت : گفت یک روز کوفیی به هشام