حکایت : بود سفیهی به سفاهت علم

حکایت : بی درمی خار کشیدی به پشت

رباعی شمارهٔ ۶۰ : ای رفعت و شان فروترین پایه تو

سر آغاز : زهی نام تو سر دیوان هستی

رباعی شمارهٔ ۶۱ : خوش آن که شود بساط مهجوری طی

نظر اعتبار بر صورت عالم گشودن و راه سخن به گام عرفان طی نمودن در سر این معنی که درون از پردهٔ موجودات واجب‌الوجودی هست و برون از حلقهٔ کاینات معبودی که حرکت هر جانداری از قدرت اوست و کثرت تغییر عالم شاهد بر وحدت او : ایا مدهوش جام خواب غفلت

رباعی شمارهٔ ۶۲ : گر درخور مهرم احترامی بودی

دست نیاز به درگاه بی‌نیاز گشودن و از حضرت باری التماس رستگاری نمودن : خداوندا گنهکاریم جمله

رباعی شمارهٔ ۶۳ : ای کاش برات من براتی بودی

مثقب خامه را بر گوهر نهادن و رشته‌های گوهر معنی را ترتیب دادن در ایثار تاجداری که گوهر ذاتش باعث دریای آفرینش است و جوهر صفاتش منشاء فیض ارباب بینش است : رقم سازی که این زیبا رقم زد