شمارهٔ ۱۲۲ – کتابخانه ستیغ

نه آدمیست که در خرمی و مجموعی

به خستگان پراکنده بر نبخشاید

گلیم خویش برآرد سیه گلیم از آب

وگر گلیم رفیق آب می‌برد شاید

برچسب خوردهسعدی, قطعات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ