شمارهٔ ۱۴۶ : ناگاه برآرند ز کنج تو خروشی

شمارهٔ ۱۴۷ : خوش آن نبیذ غارچی با دوستان یکدله

شمارهٔ ۱۴۸ : ماه تمامست روی دلبرک من

شمارهٔ ۱۴۹ : ای بار خدای، ای نگار فتنه

شمارهٔ ۱۳۴ : گاه آرامیده و گه ارغنده

شمارهٔ ۱۵۰ : بزرگان جهان چون بند گردن

شمارهٔ ۱۳۵ : منم خو کرده بر بوسش، چنان چون باز بر مسته

شمارهٔ ۱۵۱ : زلفینک او نهاده دارد

شمارهٔ ۱۳۶ : از مهر او ندارم بی خنده کام و لب

شمارهٔ ۱۵۲ : ندارد میل فرزانه به فرزند و به زن هرگز