شمارهٔ ۹۶ : بام‌ها را فرسب خرد کنی

شمارهٔ ۱۱۲ : خواسته تاراج گشته، سر نهاده بر زیان

شمارهٔ ۹۷ : بر رخ هزار زهرهٔ ثامور برشکفت

شمارهٔ ۱۱۳ : خود غم دندان به که توانم گفتن؟

شمارهٔ ۹۸ : آرزومند آن شده تو به گور

شمارهٔ ۹۹ : هنوز با منی و از نهیب رفتن تو

شمارهٔ ۱۰۰ : من بدان آمدم به خدمت تو

شمارهٔ ۱۰۱ : داری مرا بدان که فراز آیم

شمارهٔ ۱۰۲ : چون برگ لاله بوده‌ام و اکنون

شمارهٔ ۱۰۳ : سرو بودیم چندگاه بلند