شمارهٔ ۶۶ : چون لطیف آید به گاه نوبهار

شمارهٔ ۶۷ : به حق آن خم زلف ، بسان منقار باز

شمارهٔ ۶۸ : در عمل تا دیر بازی و درازی ممکنست

شمارهٔ ۶۹ : تازیان دوان همی آید

شمارهٔ ۵۴ : هر آن کریم که فرزند او بلاده بود

شمارهٔ ۷۰ : چون سپرم نه میان بزم به نوروز

شمارهٔ ۵۵ : ماغ در آبگیر گشته روان

شمارهٔ ۷۱ : نهاد روی به حضرت، چنان که روبه پیر

شمارهٔ ۵۶ : برو، ز تجربهٔ روزگار بهره بگیر

شمارهٔ ۷۲ : حسودانت را داده بهرام نحس