رباعی شمارهٔ ۶۹ : گل بار دگر لاف صفا خواهد زد
رباعی شمارهٔ ۷۰ : خال زنخت تیر گناه اندازد
رباعی شمارهٔ ۷۱ : کی ماه به حسن چون تو والا باشد؟
رباعی شمارهٔ ۷۲ : مشنو تو که: گل بیسر خاری باشد
رباعی شمارهٔ ۷۳ : تا کی دلم از تو در بلایی باشد؟
رباعی شمارهٔ ۷۴ : زلف تو ز بالای تو مهجور نشد
رباعی شمارهٔ ۴۳ : ای طلعت نور گسترت به در بهشت
رباعی شمارهٔ ۵۹ : آن مه، که ز شعر زلف ذیلی دارد
رباعی شمارهٔ ۴۴ : باد سحری چو غنچه را لب بشکافت
رباعی شمارهٔ ۶۰ : ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون برد