رباعی شمارهٔ ۲۳ : آتش تپش از جان به تابم بردست

رباعی شمارهٔ ۳۹ : مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوست

رباعی شمارهٔ ۲۴ : ای بوده مرا ز جسم و جان هیچ به دست

رباعی شمارهٔ ۴۰ : ای آنکه ترا قوت هر بیشی هست

رباعی شمارهٔ ۲۵ : زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادست

رباعی شمارهٔ ۲۶ : حسنی که تو، ای نگار، داری بردست

رباعی شمارهٔ ۱۱ : با روی تو آفتاب صافی تیره است

رباعی شمارهٔ ۱۲ : جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداست

رباعی شمارهٔ ۱۳ : کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟

رباعی شمارهٔ ۱۴ : جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟