رباعی شمارهٔ ۳۱ : زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشست

رباعی شمارهٔ ۳۲ : بر سبزه نشست می‌پرستان چه خوشست!

رباعی شمارهٔ ۳۳ : ما را تو چنین ز دل بر آری نیکست

رباعی شمارهٔ ۳۴ : بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگست

رباعی شمارهٔ ۳۵ : دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلست

رباعی شمارهٔ ۳۶ : رویت، که به خوبی گل خندان منست

رباعی شمارهٔ ۲۱ : خالی که به شیوه پای بست لب تست

رباعی شمارهٔ ۳۷ : جانا، دلم از فراق رویت خونست

رباعی شمارهٔ ۲۲ : اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟

رباعی شمارهٔ ۳۸ : زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست