رباعی شمارهٔ ۱۷۵ : تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟

رباعی شمارهٔ ۱۷۶ : ای خاک تو آب سبزه زار صافی

رباعی شمارهٔ ۱۶۱ : داریم ز قدت گلها راست همه

رباعی شمارهٔ ۱۷۷ : بد خلق مباش، کز خوش و امانی

رباعی شمارهٔ ۱۶۲ : یک شهر بجست و جوی آن دوست همه

رباعی شمارهٔ ۱۷۸ : تا چند گریزم و به نازم خوانی؟

رباعی شمارهٔ ۱۶۳ : چون دوست نماند دل و جانیم همه

رباعی شمارهٔ ۱۷۹ : صد سال سر خویشتن ار حلق کنی

رباعی شمارهٔ ۱۶۴ : ای لاف زنان را همه بویی ز تو نه

رباعی شمارهٔ ۱۸۰ : گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟