رباعی شمارهٔ ۱۱۱ : زلفی، که به ناز و درد سر داشته‌ایش

رباعی شمارهٔ ۱۱۲ : تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریش

رباعی شمارهٔ ۱۱۳ : چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرق

رباعی شمارهٔ ۱۱۴ : خالی داری بر لب چون قند، از مشک

رباعی شمارهٔ ۱۱۵ : اطراف چمن ز مشک بوییست به برگ

رباعی شمارهٔ ۱۱۶ : ای بدر فلک گرفته از رای تو رنگ

رباعی شمارهٔ ۱۰۱ : دست به نگار تو مرا کشت دگر

رباعی شمارهٔ ۱۱۷ : کرد از دل صافی برت این آب درنگ

رباعی شمارهٔ ۱۰۲ : آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر

رباعی شمارهٔ ۱۱۸ : من خاک درم، تو آفتابی، ای دل