رباعی شمارهٔ ۱۰۲ – کتابخانه ستیغ

آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر

و آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر

بر گرد دهان همچو انگشتریش

زنگی بچه را سواد کاری بنگر

برچسب خوردهاوحدی, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ