شمارهٔ ۵۹ : ملکِ غم تو هر دو جهان بیش ارزد

شمارهٔ ۶۰ : جانا دایم میان جان بودی تو

شمارهٔ ۶۱ : هر قطره به کُنْهِ دُرِّ دریا نرسد

شمارهٔ ۶۲ : سی سال به صد هزار تک بدویدیم

شمارهٔ ۵۳ : ای خلق دو کون ذکر گویندهٔ تو

شمارهٔ ۵۴ : ای آن که چنانکه مصلحت میدانی

شمارهٔ ۵۵ : چون ذُلِّ من از من است و چون عزّ از تو

شمارهٔ ۵۶ : گه تحفه به نالهٔ سحرگاه دهی

شمارهٔ ۵۷ : در ملک دو کون پادشاهی میکن

شمارهٔ ۴۸ : هم در بر خود خواندگان داری تو