شمارهٔ ۴۵ : ای گم شده از جای به صد جای پدید

شمارهٔ ۴۰ : گر جان گویم برآمد و حیران شد

شمارهٔ ۴۱ : اینجا که منم، پردهٔ پندار بسی است

شمارهٔ ۴۲ : در عالم خوف روزگاری دارم

شمارهٔ ۴۳ : گر شادی تو معتبرم میآید

شمارهٔ ۴۴ : تا زلف تو چون کمند میبینم من

شمارهٔ ۳۵ : ای دل بندی بس استوارت افتاد

شمارهٔ ۳۶ : هر روز به عالمی دگرگون برسی

شمارهٔ ۳۷ : هر چند که اهل راز میباید گشت

شمارهٔ ۳۸ : گاه از مویی مشوشت باید شد