شمارهٔ ۴۰ : هر سبزه و گل که از زمین بیرون رُست
شمارهٔ ۴۱ : بر فرق تو هر حادثه تیغی دگرست
شمارهٔ ۴۲ : ای اهل قبور! خاک گشتید و غبار
شمارهٔ ۴۳ : از مرگ، چو آب روی دلخواهم شد
شمارهٔ ۳۵ : لاله ز رخی چو ماه میبینم من
شمارهٔ ۳۶ : پیش از من و تو پیر و جوانی بودست
شمارهٔ ۳۷ : دی خاک همی نمود با من تندی
شمارهٔ ۳۸ : هر کوزه که بیخود به دهان باز نهم
شمارهٔ ۳۹ : بر بستر خاک خفتگان میبینم
شمارهٔ ۳۱ : ای دل دانی که کار دنیا گذریست