شمارهٔ ۴۰ : هر سبزه و گل که از زمین بیرون رُست

شمارهٔ ۴۱ : بر فرق تو هر حادثه تیغی دگرست

شمارهٔ ۴۲ : ای اهل قبور! خاک گشتید و غبار

شمارهٔ ۴۳ : از مرگ، چو آب روی دلخواهم شد

شمارهٔ ۳۵ : لاله ز رخی چو ماه میبینم من

شمارهٔ ۳۶ : پیش از من و تو پیر و جوانی بودست

شمارهٔ ۳۷ : دی خاک همی نمود با من تندی

شمارهٔ ۳۸ : هر کوزه که بیخود به دهان باز نهم

شمارهٔ ۳۹ : بر بستر خاک خفتگان میبینم

شمارهٔ ۳۱ : ای دل دانی که کار دنیا گذریست