شمارهٔ ۳۵ : گه خلوت بینِ هفت گلشن بودم

شمارهٔ ۳۱ : یک عاشق پاک و یک دل زنده کجاست

شمارهٔ ۳۲ : دردا که غرور بود و بسیاری بود

شمارهٔ ۳۳ : بیچاره دلم که خویش حُرْ میپنداشت

شمارهٔ ۳۴ : مسکین دل من تخم طلب کاشته بود

شمارهٔ ۳۰ : مائیم که نه سوخته و نه خامیم

شمارهٔ ۲۵ : از کس چو سخن نمیپذیری آخر

شمارهٔ ۲۶ : ای عقلِ تو کرده مبتلای خویشت

شمارهٔ ۲۷ : دردا که دلی که در جهان کار نداشت

شمارهٔ ۲۸ : مائیم به امر، پای ناآورده