شمارهٔ ۴۴ : گر باز نماید سَرِ یک موی به تو

شمارهٔ ۳۵ : ای دوست اگر تو دوستدار خویشی

شمارهٔ ۳۶ : اوّل قدمت دولت انبوه مجوی

شمارهٔ ۳۷ : ای بیخبران دلی به جان دربندید

شمارهٔ ۳۸ : تو خفته وعاشقان او بیدارند

شمارهٔ ۳۹ : ای پای ز دست داده در پی نرسی

شمارهٔ ۳۱ : از بس که غم دنیی مردار خوری

شمارهٔ ۳۲ : از دورِ فلک زیر و زبر خواهی شد

شمارهٔ ۳۳ : هر چند که دریای پر آب آمد پیش

شمارهٔ ۳۴ : کی نیک افتد ترا که بد میباشی