شمارهٔ ۷۰ : گر پرده ز روی کار بر میداری!

شمارهٔ ۷۱ : تا چند کنی عزیمت دریا ساز

شمارهٔ ۷۲ : هر جانی را که غرق انعام بود

شمارهٔ ۶۳ : گر تو دل خویش بیسیاهی بینی

شمارهٔ ۶۴ : گردیدهوری تو دیده بر کار انداز

شمارهٔ ۶۵ : گرچه دل تو زین همه غم تنگ شود

شمارهٔ ۶۶ : در بند خیال غیر یک ذرّه مباش

شمارهٔ ۶۷ : تا کی خود را ز پای و سراندیشی

شمارهٔ ۵۸ : چون بحر شدی گهر میانِ جان دار

شمارهٔ ۵۹ : کی پشه تواند که ثریا بیند