غزل شمارهٔ ۳۲۸ : من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم

غزل شمارهٔ ۳۲۹ : جوزا سحر نهاد حمایل برابرم

غزل شمارهٔ ۳۳۰ : تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم

غزل شمارهٔ ۳۳۱ : به تیغم گر کشد دستش نگیرم

غزل شمارهٔ ۳۳۲ : مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم

غزل شمارهٔ ۳۳۳ : نماز شام غریبان چو گریه آغازم

غزل شمارهٔ ۳۳۴ : گر دست رسد در سر زلفین تو بازم

غزل شمارهٔ ۳۳۵ : در خرابات مغان گر گذر افتد بازم

غزل شمارهٔ ۳۳۶ : مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم

غزل شمارهٔ ۳۳۷ : چرا نه در پی عزم دیار خود باشم