غزل شمارهٔ ۳۱۲ : بُشری اِذِ السّلامةُ حَلَّت بِذی سَلَم

غزل شمارهٔ ۳۱۳ : بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم

غزل شمارهٔ ۳۱۴ : دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم

غزل شمارهٔ ۳۱۵ : به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم

غزل شمارهٔ ۳۱۶ : زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

غزل شمارهٔ ۳۱۷ : فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادم

غزل شمارهٔ ۳۰۲ : خوش خبر باشی ای نسیم شمال

غزل شمارهٔ ۳۱۸ : مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم

غزل شمارهٔ ۳۰۳ : شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وصال

غزل شمارهٔ ۳۱۹ : سال‌ها پیروی مذهب رندان کردم