شمارهٔ ۱۳۲ – در مرثیه امام ناصر الدین ابراهیم باکوئی : از مرگ براهیم که علامهٔ دین بود
شمارهٔ ۱۲۸ – در مدح خاقان اعظم منوچهر شروان شاه : ولینعمتم کیست خاقان اعظم
شمارهٔ ۱۲۹ – در نکوهش زن : زخم بر دل رسید خاقانی
شمارهٔ ۱۳۰ : تا تو ناز فروتران نکشی
شمارهٔ ۱۳۱ : فتنه تا اندکی بود صعب است
شمارهٔ ۱۲۳ : شکست این دلم نادرست اعتقادی
شمارهٔ ۱۲۴ – در مدح اقضی القضاة عز الدین بوعمران : امام ملت چارم که آسمان ششم
شمارهٔ ۱۲۵ – در استغنای طبع : شاخ دولت به نزد خاقانی
شمارهٔ ۱۲۶ : خاقانیا به بغداد اهل وفا چه جوئی
شمارهٔ ۱۲۷ – در مرثیهٔ امیر رشید الدین اسد شروانی : آه و دردا که شبیخون اجل