شمارهٔ ۱۳۲ – در مرثیه امام ناصر الدین ابراهیم باکوئی : از مرگ براهیم که علامهٔ دین بود

شمارهٔ ۱۲۸ – در مدح خاقان اعظم منوچهر شروان شاه : ولینعمتم کیست خاقان اعظم

شمارهٔ ۱۲۹ – در نکوهش زن : زخم بر دل رسید خاقانی

شمارهٔ ۱۳۰ : تا تو ناز فروتران نکشی

شمارهٔ ۱۳۱ : فتنه تا اندکی بود صعب است

شمارهٔ ۱۲۳ : شکست این دلم نادرست اعتقادی

شمارهٔ ۱۲۴ – در مدح اقضی القضاة عز الدین بوعمران : امام ملت چارم که آسمان ششم

شمارهٔ ۱۲۵ – در استغنای طبع : شاخ دولت به نزد خاقانی

شمارهٔ ۱۲۶ : خاقانیا به بغداد اهل وفا چه جوئی

شمارهٔ ۱۲۷ – در مرثیهٔ امیر رشید الدین اسد شروانی : آه و دردا که شبیخون اجل