غزل شمارهٔ ۷۴۲ : نی نگر با اهل دل هر دم بمعنی در سخن

غزل شمارهٔ ۷۵۸ : گهیکه جان رود از چشم ناتوان بیرون

غزل شمارهٔ ۷۴۳ : دوش چون از لعل میگون تو می‌گفتم سخن

غزل شمارهٔ ۷۵۹ : ای سر زلف تو لیلی و جهانی مجنون

غزل شمارهٔ ۷۴۴ : هندوی آن کاکل ترکانه می‌باید شدن

غزل شمارهٔ ۷۶۰ : به عقل کی متصور شود فنون جنون

غزل شمارهٔ ۷۴۵ : بسی خون جگر دارد سر زلف تو در گردن

غزل شمارهٔ ۷۴۶ : بر اشکم کهربا آبیست روشن

غزل شمارهٔ ۷۴۷ : ترا که گفت که قصد دل شکستهٔ ما کن

غزل شمارهٔ ۷۴۸ : ای خواجه مرا با می و میخانه رها کن