بخش ۱۷۳ – در بیان سر فضیلت نماز جماعت بر نماز منفرد : بنگر در نماز وقت عمل

بخش ۱۷۴ – حکایتی که خدمت ارشاد مابی مولانا و مخدومنا سعدالملة والدین الکاشغری از شیخ خود خدمت مولانا نظام الدین خاموش قدس الله روحه نقل می فرموده اند : کهف اصحاب سعد دین و دول

بخش ۱۷۵ – در بیان آنکه شرط صحبت آنست که همه اصحاب در معرض آن باشند که چون در یکدیگر عیبی بینند به قول یا فعل دفع آن بکنند : مرد باید که یار جوی بود

بخش ۱۷۶ – قصه آن خرس که آبش می برد شخصی تصور کرد که خیکی است پر بار، رفت تا آن را بگیرد، خرس در وی آویخت، آن شخص به وی درماند، دیگری از کناره فریاد کرد که خیک را بگذار و بیرون آی. گفت من او را گذاشته ام او مرا نمی گذارد : خرسی از حرص طعمه بر لب رود

بخش ۱۶۱ – در مذمت آن طایفه شقاوت مال که خود را آل نبی و اهل بیت او شمرند صلی الله علیه و علی آله و سلم: و حال آنکه نباشند. قال صلی الله علیه و سلم: لعن الله الداخل فینا بغیر نسب و الخارج عنا بغیر سبب : همچو این جاهلان جاه طلب

بخش ۱۷۷ – رجوع به آنچه پیش از این اشارتی به آن رفته بود : پیش ازین ذکر قاصد و نامه

بخش ۱۶۲ – در بیان آنکه چون کسی را با حضرت رسالت صلی الله علیه و سلم نسبت دینی درست نباشد دعوی نسبت طینی سودی ندارد : پادشاهانه مجلسی می ساخت

بخش ۱۶۳ – تفسیر قوله تعالی: قل ان کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم الله : با نبی گفت ایزد متعال

بخش ۱۶۴ – در بیان آنکه هر چیزی را که با معشوق در اموری مشابهت باشد به قدر مشابهت عاشق را به او میل افتد : هر که در راه عاشقی روزی

بخش ۱۶۵ – قصه خلاص کردن مجنون آهو را از دست صیاد به سبب مشابه بودن وی لیلی را : صید جویی به دشت دام نهاد