بخش ۱۶۶ – اشارت به آنکه چون تقریب سخن به عشق و محبت رسیده بود در خاطر چنان بود که به قدر وسع شرح و بسط اصل و فرع آن کرده شود اما به موجب امر بعضی عزیزان که به حکم عشق و محبت امتثال امر او واجب ست اشتغال به امری دیگر که بعد از این معلوم شود واقع شد : قصه عاشقان خوش است بسی

بخش ۱۶۷ – در بیان آنکه حضرت شیخ ابوسعید ابوالخیر قدس الله تعالی سره همیشه از خود به ایشان تعبیر کردی و کلمه ما و من را هرگز بر زبان نیاوردی : شیخ مهنه که بود پیوسته

بخش ۱۶۸ – اشارت به آنکه نکته در آن چه بوده باشد که حضرت شیخ قدس سره از خود به کلمه ایشان تعبیر کرده نه به او که غایب واحد راست : گر تو گویی که شیخ دین ز چه رو

بخش ۱۶۹ – سؤال و جواب : ور تو گویی که کاملان بسیار

بخش ۱۷۰ – در بیان آنکه کاملان و عارفان را ملاحظه صورت کثرت از مشاهده سر وحدت باز نمی دارد : بلکه چون ابر بر سرت بارد

بخش ۱۷۱ – اشارت به بعضی از اوصاف و اخلاق حضرت خواجه و اصحاب ایشان ابقاهم الله تعالی ما أمکن البقاء و رقاهم ما تیسر الارتقاء : زده اصحاب و خواجه حلقه به هم

بخش ۱۷۲ – حکایت بر سبیل تمثیل : خسروی را که بود فرزندان

بخش ۱۴۱ – تتمه سخن : چون یکی لحظه گفت و گو کردند

بخش ۱۵۷ – خبر یافتن زین العابدین از مدیح فرزدق و دوازده هزار درم فرستادن برای وی و گفتن فرزدق که من اشعار بسیار گفته بودم و مدایح دروغ آورده این ابیات بهر کفارت بعضی از آنها گفتم برای خدای عز و جل و دوستی فرزندان رسول الله صلی الله علیه و سلم : قصه مدح بوفراس رشید

بخش ۱۴۲ – حکایت بر سبیل تمثیل : با پسر گفت لولیی در ده