بخش ۷۰ – تمثیل : به رهی تیز می گذشت کسی

بخش ۷۱ – در بیان آنکه انصاف به عیب خود پرداختن است و نظر به عیب دیگران نه انداختن : جامی این وعظ و تلخگویی چند

بخش ۷۲ – انتقال از نکوهش شعر و سخنوری به مذمت شعرای روزگار : شعر در نفس خویشتن بد نیست

بخش ۷۳ – حکایت بر سبیل تمثیل : دو سفیه زبان به هرزه گشای

بخش ۷۴ – در بیان آنکه آدمی کمال و نقصان خود را نمی داند زیرا که او مخلوق از برای خود نیست بلکه از برای غیر خود است فالذی خلقه انما خلقه لنفسه لاله فما اعطاه الا ما یصلح ان یکون له تعالی فلو علم انه مخلوق لربه لعلم ان الله خلق الخلق علی اکمل صورة تصلح لربه اعوذ بالله ان اکون من الجاهلین : آدمی را همیشه معتقد است

بخش ۷۵ – در بیان آنکه نشئه ملکیه ادراک این معنی نمی کرد و لهذا زبان طعن بر آدم علیه السلام گشادند و بر وی به فساد و سفلک گواهی دادند : بود بیرون ز نشئه املاک

بخش ۷۶ – در بیان آنکه آدمی کل است و سایر اشیا به مثابه اجزا : آدمی چیست برزخی جامع

بخش ۴۵ – بیان فرمودن پاشاه که مقصود از این امر اتیان بفعل مأمور به بود بلکه غرض آن بود که آنچه در سرشت شماست از انقیاد و عناد ظاهر شود : چون گذشت از حد آن جحود و عناد

بخش ۴۶ – اشارت به آنکه امر دو قسم است ایجادی و ایجابی : بر دو قسم است امر اگر یابی

بخش ۴۷ – سؤال غلام گناهکار از شاه گردون اقتدار : گفت شاها چو نهی و امر از توست