بخش ۱۵ – پرسیدن پسر از سبب نقصان عشق عارف که عاشقق معنی بود به واسطه نقصان حسن صورت : روزی آن نوجوان به عارف گفت

بخش ۳۱ – اشارت به قربات اربع که مراتب ولایت است یعنی قرب نوافل و قرب فرایض و مقام جمع الجمع که مرتبه قاب قوسین است و مقام جمع احدیت که مرتبه اؤ ادنی است و خاصه پیغمبر ماست صلی الله علیه و سلم و کمل ورثه وی : هر که را دیده نی به حق بیناست

بخش ۱۶ – اشارت به حال جماعتی که شراب عشق از جام صورت خورده اند و پی اصلا به جمال معنی نبرده اند : آن یکی از حجاب پیچاپیچ

بخش ۱۷ – اشارت به حال جماعتی که پی به کمال معنی برده اند اما شراب عشق آن جز از جام صورت نخورده اند دایما در کشاکش اند از صورتی خلاص ناشده به دیگری گرفتار شوند اعاذناالله و جمیع المسلمین عن ذلک : وان دگر گر چه عاشق صور است

بخش ۱۸ – شیخ شمس الدین تبریزی شیخ اوحدالدین کرمانی را قدس الله سرهما دید که در هنگامه های دمشق می گردید از وی پرسید که در چه کاری گفت آفتاب را در طشت آب می بینم گفت اگر بر قفا دمل نداری چرا بر آسمانش نمی بینی : شمس تبریز دید کاوحد دین

بخش ۱۹ – اشارت به جماعتی که اگر چه به مشاهده جمال صورت گرفتار شدند در آن نماندند بلکه آن سبب ترقی ایشان شد به مشاهده جمال معنی : وان دگر گر چه بود عشق مجاز

بخش ۲۰ – اشارت به جماعتی که در مظاهر صوری و معنوی مشهود ایشان جز جمال مطلق حضرت حق جل ذکره نیست : وان دگر گر چه سوی صورت رو

بخش ۲۱ – حاصل جواب عارف از سؤال پسر : سخن عارف ستوده سیر

بخش ۲۲ – سؤال دیگر از جانب پسر و جواب عارف : پس پسر گفت ایهاالعارف

بخش ۲۳ – حکایت بر سبیل تمثیل : هوشمندی بدید مجنون را