بخش ۳۷ – در بیان آنک مصطفی علیه‌السلام شنید کی عیسی علیه‌السلام بر روی آب رفت فرمود لو ازداد یقینه لمشی علی الهواء : هم‌چو عیسی بر سرش گیرد فرات

بخش ۳۸ – داستان آن عجوزه کی روی زشت خویشتن را جندره و گلگونه می‌ساخت و ساخته نمی‌شد و پذیرا نمی‌آمد : بود کمپیری نودساله کلان

بخش ۳۹ – داستان آن درویش کی آن گیلانی را دعا کرد کی خدا ترا به سلامت به خان و مان باز رساناد : گفت یک روزی به خواجهٔ گیلیی

بخش ۴۰ – صفت آن عجوز : چونک مجلس بی چنین پیغاره نیست

بخش ۴۱ – قصهٔ درویشی کی از آن خانه هرچه می‌خواست می‌گفت نیست : سایلی آمد به سوی خانه‌ای

بخش ۴۲ – رجوع به داستان آن کمپیر : چون عروسی خواست رفتن آن خریف

بخش ۲۷ – قصهٔ احد احد گفتن بلال در حر حجاز از محبت مصطفی علیه‌السلام در آن چاشتگاهها کی خواجه‌اش از تعصب جهودی به شاخ خارش می‌زد پیش آفتاب حجاز و از زخم خون از تن بلال برمی‌جوشید ازو احد احد می‌جست بی‌قصد او چنانک از دردمندان دیگر ناله جهد بی‌قصد زیرا از درد عشق ممتلی بود اهتمام دفع درد خار را مدخل نبود هم‌چون سحرهٔ فرعون و جرجیس و غیر هم لایعد و لا یحصی : تن فدای خار می‌کرد آن بلال

بخش ۴۳ – حکایت آن رنجور کی طبیب درو اومید صحت ندید : آن یکی رنجور شد سوی طبیب

بخش ۲۸ – باز گردانیدن صدیق رضی الله عنه واقعهٔ بلال را رضی الله عنه و ظلم جهودان را بر وی و احد احد گفتن او و افزون شدن کینهٔ جهودان و قصه کردن آن قضیه پیش مصطفی علیه‌السلام و مشورت در خریدن او : بعد از آن صدیق پیش مصطفی

بخش ۴۴ – رجوع به قصهٔ رنجور : باز گرد و قصهٔ رنجور گو