شمارهٔ ۱۲۱ : هر آن که خاتم مدح تو کرد در انگشت

شمارهٔ ۱۲۲ : به سرو ماند، گر سو لاله دار بود

شمارهٔ ۱۲۳ : گیتیت چنین آید، گردنده بدین سان هم

شمارهٔ ۱۲۴ : به چنگال قهر تو در، خصم بد دل

شمارهٔ ۱۲۵ : ازان کوز ابری باز کردار

شمارهٔ ۱۲۶ : چنان که خاک سر شتی به زیر خاک شوی

شمارهٔ ۱۲۷ : آن رخت کتان خویش من رفتم و پردختم

شمارهٔ ۱۲۸ : چرا عمر کرکس دو صد سال؟ ویحک!

شمارهٔ ۱۲۹ : عاجز شود از اشک و غریو من

شمارهٔ ۱۱۴ : به نوبهاران بستای ابر گریان را