شمارهٔ ۴۷۴ : دل چو روشن گشت در غمخانه دنیا ممان

شمارهٔ ۴۷۵ : شد چو سوزن خشک، خار از قرب گل پیراهنان

شمارهٔ ۴۷۶ : کار صوفی چیست، خاطر را مصفا ساختن

شمارهٔ ۴۷۷ : هست با قد دو تا برگ اقامت ساختن

شمارهٔ ۴۷۸ : می کند آتش زبان دفع گزند خویشتن

شمارهٔ ۴۷۹ : تا کی از عمامه خواهی کوس دانایی زدن؟

شمارهٔ ۴۸۰ : با دل پر خون برون زان زلف شبگون آمدن

شمارهٔ ۴۶۹ : ز تن عضوی بود دلهای خودکام

شمارهٔ ۴۷۰ : روی خوبت زنگ خودبینی زدود از گلرخان

شمارهٔ ۴۶۱ : ز اهل کرم به هند کسی را ندیده ایم