شمارهٔ ۳۴۴ : از نمدپوشان زبان طعن را کوتاه دار

شمارهٔ ۳۴۵ : گل گلاب از هرزه خندی شد درین نیلی حصار

شمارهٔ ۳۴۶ : شد فزون در دور خط کیفیت لبهای یار

شمارهٔ ۳۴۷ : پوچ گو را بر سر گفتار بی حاصل میار

شمارهٔ ۳۴۸ : وقت خواب ناز، آن مژگان بود خونریزتر

شمارهٔ ۳۴۹ : هر که برگش بیش، وقت مرگ لرزد بیشتر

شمارهٔ ۳۵۰ : هست حاجت در بساط کج کلاهان بیشتر

شمارهٔ ۳۳۰ : از شهد جهان جز غم و تشویش چه خیزد؟

شمارهٔ ۳۳۱ : از موی چو کافور دلم بیت حزن شد

شمارهٔ ۳۳۲ : تا گوهر ذات تو نهان زیر زمین شد