شمارهٔ ۲۷۹ : از سفر با رخ افروخته جانان آمد

شمارهٔ ۲۷۰ : به قلب خصم عاجز تاختن از ما نمی آید

شمارهٔ ۲۷۱ : به روی نرم، کار از اهل دنیا برنمی آید

شمارهٔ ۲۷۲ : نشاط ظاهری دل را گره از کار نگشاید

شمارهٔ ۲۷۳ : چون فروزان ز می آن آینه طلعت گردد

شمارهٔ ۲۷۴ : سر ما گرم ز زور می بی غش گردد

شمارهٔ ۲۷۵ : صحبت مردم افسرده سکون می آرد

شمارهٔ ۲۶۰ : ز ماه روزه حسن آن پری پیکر دو چندان شد

شمارهٔ ۲۶۱ : چه پروا عاشق بیتاب را از سوختن باشد؟

شمارهٔ ۲۶۲ : بزرگان را به تعلیم کسی حاجت نمی باشد