شمارهٔ ۲۱۳ : چنین از می گر آن سیب زنخدان لاله گون گردد

شمارهٔ ۲۱۵ : ز پرگویی دهان هرزه گویان باز می گردد

شمارهٔ ۲۱۶ : دلی دارم که از یاد طرب غمناک می گردد

شمارهٔ ۲۱۷ : به هر کس آسمان شد مهربان بیچاره می گردد

شمارهٔ ۲۱۸ : غم روی زمین ما را غبار دل نمی گردد

شمارهٔ ۲۰۸ : خون می را از عروق تاک می باید کشید

شمارهٔ ۲۰۹ : ساغر می را به دست می پرست ما دهید

شمارهٔ ۱۹۸ : حاصل جمعیت عالم پریشانی بود

شمارهٔ ۱۹۹ : بخت با ما بر خلاف راه مقصد می رود

شمارهٔ ۲۰۰ : دیده هر کس که از اشک ندامت تر شود