شمارهٔ ۲۲۰ : ز نخل خشک مریم این رطب بر خاک می بارد

شمارهٔ ۲۲۱ : ز بس اندیشه سرو از قامت آن دلربا دارد

شمارهٔ ۲۲۲ : مرا از شکر نه کفران نعمت بسته لب دارد

شمارهٔ ۲۲۳ : شود خونریزتر حسنی که عاشق بیشتر دارد

شمارهٔ ۲۲۴ : که جز من می تواند تا مرا گرم سخن دارد؟

شمارهٔ ۲۲۵ : به ظاهر چین در ابرو گرچه آن نازآفرین دارد

شمارهٔ ۲۲۶ : نهان در پرده هر موی من آه آتشین دارد

شمارهٔ ۲۱۰ : کجا چشم بد از دود سپندم در گزند افتد؟

شمارهٔ ۲۱۱ : به جز دندان کز آب زندگی چون آسیا گردد

شمارهٔ ۲۱۲ : به عادت هر کجا زهری است شیرین چون شکر گردد