شمارهٔ ۱۹۷ : در بساط آسمان خشک، همت کم بود

شمارهٔ ۱۸۸ : تا مسیحا رفت از عالم دل خرم نماند

شمارهٔ ۱۸۹ : ساده لوحانی که رو در کنج عزلت کرده اند

شمارهٔ ۱۹۰ : تا نقاب از رخ برافکنده است در مشکین پرند

شمارهٔ ۱۹۱ : غیرت خسرو چو خواهد رشک فرمایی کند

شمارهٔ ۱۹۲ : در دل معشوق جای خود ادب وا می کند

شمارهٔ ۱۹۳ : آن که لب باز از سر رغبت به غیبت می کند

شمارهٔ ۱۷۸ : منع ما کی می توان از دستبوس امروز کرد؟

شمارهٔ ۱۷۹ : از حیا نتوان به چشم او نگاه تیز کرد

شمارهٔ ۱۸۰ : ذات حق را چون توان در این جهان ادراک کرد؟