غزل شمارهٔ ۶۲ : جانا ز ناتوانی از خویشتن به جانم

غزل شمارهٔ ۷۸ : شکست پیر مغان گر سرم به ساغر می

غزل شمارهٔ ۶۳ : دل من ز بیقراری چو سخن به یار گویم

غزل شمارهٔ ۷۹ : چو نی نالدم استخوان از جدایی

غزل شمارهٔ ۶۴ : گه ره دیر و گهی راه حرم می‌پویم

غزل شمارهٔ ۸۰ : روز و شب خون جگر می‌خورم از درد جدایی

غزل شمارهٔ ۶۵ : با چشم تو گهی که به رویت نظر کنم

غزل شمارهٔ ۶۶ : هر شبم نالهٔ زاری است که گفتن نتوان

غزل شمارهٔ ۶۷ : گواهی دهد چهرهٔ زرد من

غزل شمارهٔ ۶۸ : بر خاکم اگر پا نهد آن سرو خرامان