غزل شمارهٔ ۷۹۵ : او شوی چو خود را تو از میانه بر گیری

غزل شمارهٔ ۷۹۶ : بر من نمی‌نشینی نفسی به دلنوازی

غزل شمارهٔ ۷۸۱ : نگارا، گر چه می‌دانم که بس بی‌مهر و پیوندی

غزل شمارهٔ ۷۹۷ : ز برنا پیشگان آموز و رندان رسم سربازی

غزل شمارهٔ ۷۸۲ : زهی! زلف و رخت قدری و عیدی

غزل شمارهٔ ۷۹۸ : دل من دردمند تست درمانش نمی‌سازی

غزل شمارهٔ ۷۸۳ : ما با تو رسم یاری گفتیم اگر شنیدی

غزل شمارهٔ ۷۹۹ : عالمی را به فراق رخ خود می‌سوزی

غزل شمارهٔ ۷۸۴ : دیده بسیار نگه کرد به هر بام و دری

غزل شمارهٔ ۸۰۰ : هزار بار بگفتم که: به ز جان عزیزی