شمارهٔ ۱۲۳ : مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب
شمارهٔ ۱۲۴ : کسی را چو من دوستگان می چه باید؟
شمارهٔ ۱۲۵ : آی دریغا! که خردمند را
شمارهٔ ۱۲۶ : بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی
شمارهٔ ۱۲۷ : ای بر همه میران جهان یافته شاهی
شمارهٔ ۱۲۸ : دل تنگ مدار، ای ملک، از کار خدایی
شمارهٔ ۱۲۹ : چمن عقل را خزانی اگر
شمارهٔ ۱۱۶ : مار را، هر چند بهتر پروری
شمارهٔ ۱۱۷ – ای آن که غمگنی : ای آن که غمگنی و سزاواری
شمارهٔ ۱۱۸ – گل بهاری! بت تتاری! : گل بهاری، بت تتاری